Hər kəs roman oxuyarkən orada öz maraq dairəsini və ya ixtisasını daha tez görür. Məsələn, bir psixoloq “Cinayət və cəza”nı oxuyarkən əsərdəki psixoloji hadisələri daha rahat dərk edir. Bir iqtisadçı qəhrəmanın nə dərəcədə kasıb və çıxılmaz vəziyyətdə olduğunu daha rahat qiymətləndirir. Bir memar…
Həyatda qarşıma həm yaxşı, həm də pis insanlar çox çıxıb. Amma son bir ildə əməyimdən sui-istifadə edib onu öz adına çıxaran insanlarla həddindən artıq çox qarşılaşıram. Görünür, yaşadıqlarım hələ də mənə kifayət qədər dərs olmayıb. Çünki eyni vəziyyətin içində təkrar-təkrar özümü tapıram. Bəlkə də…
Hər bir valideyn övladının tərbiyəsi ilə özünəməxsus şəkildə məşğul olur. Mənim anamın da mənə uşaqlıqdan ən çox tapşırdığı, hətta ciddi şəkildə tənbeh etdiyi əsas məsələ evin söhbətini bayırda danışmamaq, amma bayırda baş verən hər şeyi gəlib evdə danışmağım idi. O, bu qayda ilə əslində həm…
Bu yaxınlarda yaradıcılığını böyük maraqla izlədiyim memarlardan olan Abdul Hüseynovla söhbətimiz zamanı o, mənə tələbəlik illərimdən unutduğum bir məqamı xatırlatdı. Universitetdə oxuduğumuz illərdə müəllimlərimiz bizə tez-tez memarlıq jurnallarına abunə olmağı və oradakı layihələri diqqətlə…
Təbiətin elə sehrli hadisələri var ki, onları nadir hallarda görünür və bir dəfə göründümü, insanın yaddaşından silinmir… Bu qış Bakının sehrli dumanı da belə idi. Dənizlə dumanın bir-birinə qarışması, binaların yox olması… Şəhər sanki öz sərhədlərini itirmişdi. Əminəm ki, o anı ömrüm boyu…
Yaxşıyla pis, xeyirlə şər, sevgi və nifrət haqqında çox düşünürəm. Amma bu düşüncələr məni heç vaxt bir nəticəyə gətirib çıxarmır. Çünki həyatım boyunca bütün varlığı ilə tamamilə pis və ya tamamilə yaxşı olan bir insanla qarşılaşmamışam. Bəli, mənə qarşı səbəbsiz yerə çox yaxşı davrananlar da…
Hər bir peşə insanın xarakterinə nəsə qatır. Məsələn, fiziklərin əksəriyyətinin fərqli saç düzümü olması ilə bağlı zarafatlar var 🙂 Memarlarda isə bu xüsusiyyət, mükəmməllik axtarışı, hər şeyə tənqidi yanaşmaq və bəzən də heç nəyi tam bəyənməməkdir deyə bilərik. Yarada bilməyin verdiyi özünəinam…
“İşıq-kölgə” ifadəsini eşidəndə ilk ağlıma gələn insan ilk memarlıq müəllimim Kazım Ağabəyov olur. İşıq-kölgə anlayışının memarlıqda nə qədər vacib olduğunu ilk dəfə ondan öyrənmişdim. Hətta universitetin birinci semestrində “Memarlıq kompozisiyasının əsasları” fənnində üzərində ən çox dayandığımız…
Problem ondadır ki, mən çox hissiyyatlıyam, yoxsa başqaları çox hissiyyatsızdır? Düşünürəm ki, empatiya insana verilə biləcək ən böyük əzablardan biridir. Amma həmçinin bu xüsusiyyət insanın ətrafındakı detalları daha dərindən görməsinə səbəb olur. Memar kimliyimlə deyə bilərəm ki fərqli memarlıq…
Uzun zamandır yazmıram. Çünki özümü təkrarlamamaq adına yeni təəssüratlara ehtiyacım var idi, yeni insanlarla və yeni düşüncələrlə tanış olmaq, yeni fikirlərin varlığından xəbərdar olmaq, mənə yad olan dünyaları görmək və tanımaq ehtiyacı. Bunun yaradıcılığıma nə qədər müsbət və ya mənfi təsir…
