Memarlıq insan həyatının ən vacib sahələrindən biridir və hər yeni layihə həyatımıza dəyər qatmaq məqsədi daşıyır. Müasir memarlıq dizaynları yalnız estetik gözəlliklə məhdudlaşmır, həm də funksionallıq, davamlılıq və innovasiyaya əsaslanır.
Modern həyatın ritmi sürət, səs və tələskənlik üzərində qurulub. Şəhərlər isə bu ritmin rezonansı ilə genişlənir, böyüyür, sərtləşir. Beton, asfalt, şüşə… İnsan özünü qorumaq istədikcə, təbiəti özündən uzaqlaşdırdı. Sanki daha az torpaq görmək, daha çox inkişaf deməkdir. Lakin inkişafın nə olduğunu…
Şəhər… Göz açdığımız, addım-addım tanıdığımız, bəzən bezdiyimiz, amma yenə də dönüb dolaşıb qayıtdığımız yer. O, sadəcə binalar, yollar, parklar və kölgəli səkilərdən ibarət deyil. Şəhər eyni zamanda bir nəfəs, ritm, hərəkətdir. İçində yaşayan insanların xəyalları ilə hər gün yenidən doğulan canlı…
İnsan, var olduğu gündən bəri bir damın altına sığınma ehtiyacı ilə yaşayıb. Amma bu ehtiyac fiziki qorunmaqdan əlavə; həmdə məna, dəyər, sabitlik axtarışıdır. Çünki ev, sadəcə kərpicdən, betondan ya da taxtadan ibarət bir quruluş deyil o, həmdə insanın özünü həyata köklədiyi məkandır. Bu baxımdan…
Ənənəvi tərifə görə memar, binaları dizayn edən mütəxəssisdir. Amma gəlin bir az fərqli baxış bucağından baxaq… Fikrimcə, memar hərəkəti dizayn edən şəxsdir. Memar sadəcə divarları, pəncərələri, damı yerləşdirmir, həyatın necə axacağına, insanın harada dayanıb haradan davam edəcəyinə qərar verir…
Biz çox vaxt yaşayış yerimizi seçərkən praktik meyarlara əsaslanırıq, bina neçə mərtəbədən ibarətdir, lift varmı, yetəri qədər gün işığı düşürmü, yaxınlıqda market varmı… Amma bir detal var ki, onu nadir hallarda dəyərləndiririk: mənzərə. Gözümüzün hər gün gördüyü dünya, ruhumuzun içində qurduğu…
Heç düşünmüsünüzmü, insanlar niyə müəyyən yerlərdə məskunlaşıb? Tarixə baxanda görürük ki, insan ilk növbədə suyun ardınca gedib. Çünki su təkcə həyat mənbəyi deyil, həm də yönverici bir qüvvədir. Harada ki su var idi, oradanda həyat başladı. Ən qədim dövrlərdə insanlar təbiətin verdiklərinə…
Şəhərlər bizi dəyişir, ya biz dəyişdiyimiz üçün şəhərlərə sığınırıq? Böyük şəhərlərdə hər kəs tələsir. Kimisi vaxtla yarışır, kimisi taleyilə. İnsanlar bir-birinə görmədən yanından keçir, baxışlar boşluğa dikilir, səslər bir-birini eşitmir. Amma hər kəsin içində danışmaq istəyən bir şəxs var…
Son illər evlərimizdə ən çox yayılan dəb stillərindən biri minimalizmdir. Bu stil indi daha çox sevilir. Niyə? Çünki minimalizm yorğun ruhların istirahət məkanıdır. Həyatı sürətlə axan, hər günü planla dolu olan insan axşam evinə gələndə onu nə səs, nə də xaos qarşılasın istəyir. Gözlər və zehin…
Bir yerdə oxumuşdum: “Yaşadığın şəhərin sakini o vaxt sayılırsan ki, artıq o şəhərdə keçirilən tədbirlərdə iştirak etmirsən. Küçə konsertlərinə getmirsən, bayram tədbirləri artıq səni o qədər cəlb etmir. Festivallar sənə sadəcə xaos kimi görünür” Bu hallar səndə baş verirsə, səni təbrik edirəm –…
Heç fikirləşmisinizmi, şəhərlərdəki binalar niyə bu qədər ciddi görünür? Küncləri düz, rəngləri solğun, formaları sərt və sanki hamısı özünü çox əhəmiyyətli göstərir. Gəzəndə adam özünü bir az tərbiyəli, bir az ciddi aparmaq istəyir. Sanki binalar “oynama, sakit dur, düz get” deyir bizə. Amma sual…
